Budynek główny Domu św. Józefa, widok od drogi dojazdowej
Dům sv. JosefaGruň · Beskydy

Nasza historia

Opowieści o domu i okolicy

Dom św. Józefa stoi na grzbiecie, który kształtowały górskie szkoły, osadnictwo na leśnych polanach i wielka przemiana Starych Hamrów. Niektóre z tych historii potwierdzają kroniki, inne przetrwały w legendach.

Dům sv. JosefaGruň · Beskydy

Od schroniska do domu spotkań

Dom, który zawsze na nowo otwierał się dla ludzi

Zaczynał jako prosta chałupa dla wędrowców. Przetrwał wojnę, konfiskatę przez komunistów i restytucję, a do dziś zachował swój pierwotny sens: dawać człowiekowi bezpieczne miejsce w górach.

  1. Lata 30. XX wieku

    Chałupa dla wędrowców

    Miejscowy osadnik zbudował na swojej łące na Gruniu chałupę jako schronienie dla przechodzących i miejsce na kilkudniowe pobyty w górach.

  2. W czasie II wojny światowej

    Dom otrzymuje swoje imię

    Chałupę kupiła ostrawska Caritas z myślą o pobytach wypoczynkowych i leczniczych dla potrzebujących. Już wtedy otrzymała imię Dom św. Józefa.

  3. Po 1945 roku

    Miejsce spotkań i wolnej myśli

    Dom kupiono z darów wiernych do pracy z młodzieżą, a oficjalnie zapisano go na Miroslava Tělupila, profesora filozofii. Dominikański teolog Metoděj Habáň, czołowa postać czeskiego tomizmu, zapraszał tu studentów na wakacyjne tygodnie akademickie, a w ciągu roku na małe weekendowe spotkania. Uczył ich wolnego myślenia, odpowiedzialnego działania i wrażliwości na piękno ludzkiego ducha i przyrody.

  4. 1948–1992

    Konfiskata i ośrodek wczasowy związków zawodowych ROH

    Po przewrocie lutowym 1948 roku spotkania ustały. W sierpniu 1952 roku Miroslav Tělupil został w procesie grupy młodzieży katolickiej skazany na dziesięć lat więzienia za „szkodliwy antysocjalistyczny wpływ na młodych ludzi“; do domu wrócił po pięciu latach. Skonfiskowaną chatę przejęła ostrawska kopalnia Hlubina, której kronika pod rokiem 1953 wymienia na Gruniu swój pierwszy ośrodek wczasowy dla górników.

  5. Od 1992 roku

    Powrót domu i nowy początek

    Po restytucji zrehabilitowany sądownie Miroslav Tělupil przekazał dom stowarzyszeniu Most a Cesta, założonemu w lutym 1992 roku właśnie w tym celu. Wsparcia na odnowę szukał także u przyjaciół w Niemczech. Zmarł wiosną 1993 roku, rok po nowym początku domu, który od tego czasu znów służy rodzinom, szkołom, wspólnotom, kursom i ludziom szukającym wypoczynku w górach.

Historię rodziny Tělupilów zapisał projekt Paměť národa we wspomnieniach córki, Olgi Kvapilovej. Życiowe motto ojca brzmiało „Serva ordinem et ordo servabit te“: zachowuj porządek, a porządek zachowa ciebie.

Gontowa ściana kościółka Najświętszej Maryi Panny na Gruniu

Most a Cesta

Budować mosty porozumienia

Założyciele stowarzyszenia Most a Cesta (Most i Droga) w 1992 roku ujęli jego misję prosto: budować mosty i drogi do pojednania, wzajemnego zrozumienia i przyjaźni, która znaczy więcej niż sama tolerancja.

Dlatego Dom św. Józefa to nie tylko nocleg. Odbywają się tu rekolekcje, seminaria, zielone szkoły, kursy szkoleniowe, spotkania wspólnot i pobyty rodzinne. Domowa atmosfera i wspólny stół pozwalają spotkać się bez zbędnego pośpiechu.

Programy dla szkół i grup

Kraina pod grzbietem

Gruň i Staré Hamry

Staré Hamry powstawały od XVII wieku wzdłuż Ostrawicy. Górski krajobraz stopniowo zasiedlali osadnicy karczujący lasy i pasterze, a woda napędzała kuźnice, by później zmienić oblicze całej wsi.

Od 1638 roku

Kuźnice nad Ostrawicą

Rzeka przez stulecia oddzielała Morawy od Śląska. W 1638 roku hrabia Oppersdorf kazał zbudować nad nią kuźnicę żelaza napędzaną wodą, pierwszą hutę w dobrach frydeckich. Gdy później powstały nowe kuźnice w Bašce, tutejsze zaczęto nazywać starymi (po czesku staré hamry) i ta nazwa przylgnęła do wsi.

815 m n.p.m.

Życie na grzbiecie Grunia

Gruň to stare wołoskie określenie bezleśnego grzbietu z pastwiskami. Południowe stoki żywiły górskie gospodarstwa, północne porastały lasy, a przez grzbiet biegła droga furmańska ze Śląska na Słowację. Długie wędrówki do urzędów, kościoła i szkoły należały do codzienności tutejszych rodzin.

Od 1773 roku

Kaplica i kościółek na Gruniu

W 1773 roku osadnik Šimon Tomeček postawił przy drodze figurę Matki Bożej, a w 1847 roku powstała drewniana kaplica, do której zaczęły przychodzić pielgrzymki. Dzisiejszy kościółek Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, budowany od 1887 roku, jest najwyżej położonym drewnianym kościołem w Beskidach i pozostaje naturalnym centrum grzbietu.

Trzy budynki szkolne

Do szkoły chodziło się przez góry

Jeszcze w połowie XIX wieku Staré Hamry nie miały własnej szkoły, a dzieci formalnie przypisano do szkoły w Borovej, oddalonej o prawie dwadzieścia kilometrów. Dlatego w 1852 roku powstały prowizoryczne klasy także na Gruniu, a nauka stopniowo przenosiła się do własnych budynków.

Warunki były trudne. W 1876 roku do szkoły na Gruniu przypisano 122 dzieci, regularnie uczęszczała jednak tylko część z nich. Niektóre wyruszały w drogę nawet dwie godziny przed rozpoczęciem lekcji.

Ilustracja drewnianej szkoły z 1911 roku i Szkoły Bezruča na Gruniu
Drewniana szkoła z 1911 roku i Szkoła Bezruča na Gruniu
  1. 1872/1873–1911

    Szkółka w górskiej chałupie

    Pierwsza szkoła na Gruniu mieściła się w wynajętej drewnianej chałupie nr 234 naprzeciwko dzisiejszego Charbuláka. Dzieci z rozproszonych samotnych gospodarstw chodziły nawet dwie godziny, a nauczyciel prowadził równocześnie także szkołę w Řečicy. W 1911 roku budynek spłonął.

  2. Od września 1911

    Drewniana szkoła przy kościółku

    Nowa jednoklasowa drewniana szkoła powstała bliżej kościółka Najświętszej Maryi Panny i rozpoczęła naukę we wrześniu 1911 roku. Nauczyciel Antonín Lang założył tu rok później kronikę szkolną; w czasie okupacji aresztowało go gestapo i zginął w Auschwitz. We wrześniu 1927 roku, w dniu swoich sześćdziesiątych urodzin, przyszedł obejrzeć szkołę Petr Bezruč.

  3. Od 1931 roku

    Murowana Szkoła Bezruča

    Trzeci budynek szkolny wzniesiono w ciągu kilku miesięcy 1931 roku. Miał trzy klasy, a przy otwarciu uczęszczało do niego 112 uczniów. W 1933 roku otrzymał imię Szkoła Bezruča i uchodził za najwyżej położoną szkołę na Śląsku.

Na Gruniu uczono do 1973 roku, kiedy szkołę zamknięto z powodu braku dzieci. Drewniana szkoła z 1911 roku i murowana Szkoła Bezruča stoją w pobliżu kościółka do dziś.

Goście grzbietu

Švarná Hanka, Charbulák i Petr Bezruč

Na przełomie XIX i XX wieku grzbiet odkryli turyści. Gospody na Gruniu gościły poetę i artystów, a tutejsze stoki trafiły do czeskiej poezji.

Koniec XIX wieku

Švarná Hanka

Chata uważana za najstarszą chatę górską w Beskidach nosi imię Hanki Weliczkovej, która w chałupie na grzbiecie sprzedawała wędrowcom gorzałkę, słoninę i bryndzę. Przydomek „švarná“ (urodziwa) nadał jej podobno sędzia. Po pożarze w 1904 roku małżonkowie Píchowie zbudowali tu schronisko, pierwszy czeski obiekt turystyczny w górach na Śląsku.

Od 1908 roku

Bezruč i Písně z Gruně

Petr Bezruč przyjeżdżał na Gruň od 1908 roku i w chacie Švarná Hanka napisał około dziesięciu wierszy cyklu Písně z Gruně (Pieśni z Grunia). W czasie pierwszej wojny światowej, po wyjściu z więzienia, znalazł tu schronienie jako dozorca. Rodzinie Charbuláków zadedykował później wiersz Turistům na Gruni (Turystom na Gruniu).

Lata dwudzieste

Hotel Charbulák

Weteran wojenny Bohumír Charbulák po pierwszej wojnie światowej otworzył gospodę, a pod koniec lat dwudziestych rozbudował ją w hotel górski, dziś uważany za najstarszy hotel górski w Beskidach. Do gości bywających na grzbiecie należeli dyrygent Rafael Kubelík i aktor Hugo Haas.

Ilustracja doliny Starych Hamrów przed budową zbiornika wodnego Šance
Staré Hamry przed budową zapory Šance

Staré Hamry i Šance

Wieś, którą podzieliła woda

O budowie zbiornika wody pitnej decydowano w latach 1952–1954. Spośród siedmiu rozważanych zbiorników i kilku wariantów ostatecznie powstał zbiornik Šance z zaporą ziemną o wysokości 65 metrów i długości 342 metrów.

Budowę włączono do planu inwestycyjnego w 1964 roku i ukończono w 1969 roku. Pod wodą zniknęła duża część dawnego centrum Starych Hamrów wraz z domami, sklepami i usługami, zlikwidowano też kolej: 11 stycznia 1965 roku z Ostravice do miejscowości Bílá przejechał ostatni pociąg z napisem „Tak to już jest, wieziemy do Bílej ostatni pociąg“. W ciągu dziesięciu lat liczba mieszkańców spadła z ponad dwóch tysięcy do niespełna tysiąca.

Nowe centrum wyrosło w części Samčanka. Z miejsc przeznaczonych do zalania ludzie przenosili krzyże i drobne zabytki sakralne; niektóre znalazły nowe miejsce przy kościółku na Gruniu. Nad wodą pozostał kościół św. Henryka z żeliwnymi krzyżami z miejscowych hut i pomnikiem Maryčki Magdónovej przy murze cmentarnym, przypomnieniem losu, który Petr Bezruč umieścił właśnie w Starych Hamrach. Zbiornik do dziś zaopatruje region ostrawski w wodę pitną.

Poznaj ciekawe miejsca w okolicy

Z pamięci regionu

Legendy z okolic Grunia

Opowieści należą do pamięci regionu i przekazywano je tu z pokolenia na pokolenie. Nie są to wydarzenia potwierdzone historycznie; prawdziwe miejsca i postacie mieszają się w nich z motywami przekazywanymi przez pokolenia.

O zbójniku Ondraszku

Beskidy były niegdyś schronieniem zbójników, a najsłynniejszy z nich, Ondraszek (Ondráš) z Janovic, według opowieści został banitą po tym, jak pomógł ojcu uciec z więzienia na zamku Hukvaldy. Jego drużyna miała działać na obu brzegach Ostrawicy i bronić biednych przed panami.

Legendy umieszczają kryjówki Ondraszka i zakopane skarby w okolicach góry Lysá hora. Historyczny rdzeń opowieści kończy się w 1715 roku, kiedy Ondraszka zabił jego towarzysz Juráš; kolejne wersje tej historii przez pokolenia dopowiadała ludowa wyobraźnia.

O powstaniu Czarnej Ostrawicy

Młody pasterz znalazł podobno u stóp Súlova kamień lśniący jak klejnot. Gdy wydobył go z ziemi, ze skały trysnął potężny strumień i popłynął w stronę osad przy kuźnicach.

Dzika woda miała się uspokoić dopiero wtedy, gdy nieszczęsnego pasterza pochowano przy źródle. Legenda na swój sposób tłumaczy siłę górskiej rzeki, która przez stulecia dawała okolicy utrzymanie, a zarazem budziła respekt.

Lysá hora owiana legendami

Według dawnych opowieści we wnętrzu góry Lysá hora leży wielkie jezioro. Gdy jego ściany kiedyś pękną, woda zaleje krainę u jej stóp. Inne historie umieszczają w podziemiach wojsko śpiących rycerzy śląskich, którzy ruszą ludziom na pomoc w najcięższej chwili.

Jaskinie mają kryć także skarby strzeżone przez węża w złotej koronie. Opowiada się też o pustelniku na szczycie i o otworze tak głębokim, że odgłos wrzuconego kamienia rozlegał się dopiero po długiej chwili.

O jaskini Šipka i najeździe Tatarów

W jaskini Šipka w Štramberku mają według legendy mieszkać mali strażnicy skarbów i zaczynać się tajemny korytarz, który prowadzi aż na Radhošť. Podziemia w ludowych opowieściach łączyły odległe miejsca i dawały schronienie w czasach zagrożenia.

Inna opowieść wspomina gwałtowną ulewę, która miała ocalić mieszkańców przed tatarskimi najeźdźcami. Od tego wydarzenia tradycja wywodzi także wypiekanie pierników w kształcie uszu (štramberské uši).

Legenda o przełęczy Bílý kříž

Według jednej z wersji opowieści pod krzyżem pochowano strażnika granicznego zamordowanego przez przemytników. Na pograniczu Śląska, Moraw i dawnych Węgier biegły przez górski teren przemytnicze ścieżki, którymi przenoszono przede wszystkim sól i tytoń.

Prawdziwe starcia przemytników ze strażą skarbową kończyły się czasem tragicznie. Które z nich dało miejscu nazwę, nie da się już jednak ustalić z pewnością.

O głębokim urwisku na Súlovie

Przy urwisku na Súlovie mają się według tradycji zebrać na końcu czasów sprawiedliwi. We wnętrzu góry leży podobno skarb, którego strzeże tajemniczy król Beskidów.

Pewien biedny góral miał próbować wykopać go w Wigilię. Ledwie uderzył w ziemię, rozpętała się niszczycielska burza. Wrócił do domu bez skarbu, ale ze świadomością, że niektórych miejsc nie należy zdobywać siłą.

Ustalmy szczegóły pobytu

Prosimy zadzwonić pod numer +420 731 604 114 lub napisać do nas. Odpowiemy najszybciej, jak to możliwe.